Heroverweeg de GGZ!

Voor de GGZ komt de val van het kabinet Balkenende IV op een cruciaal moment. In 2010 bevindt de GGZ zich immers voor het derde achtereenvolgende jaar in een overgangssituatie, op weg naar een nieuw zorgstelsel dat uitgaat van marktwerking. Nét toen Klink van Bos groen licht had gekregen om de marktwerking in de ziekenhuissector verder door te voeren – en in het verlengde daarvan ongetwijfeld ook de marktwerking in de ggz – viel het kabinet.

Ontzettend ongelukkig, zo stelt Marleen Barth, voorzitter van brancheorganisatie GGZ Nederland. De sector zou geen langer uitstel van de marktwerking verdragen. Niets is minder waar. Zoals de PvdA zich, daags na het vertrek uit het kabinet, keerde tegen marktwerking in de zorg, zo geven ook veel bestuurders in de GGZ off the record aan niet meer in marktwerking te geloven. Ook al is het voor velen nog een brug te ver om dat standpunt ook in het openbaar te belijden. Dat de  professionals in de GGZ de marktwerking al helemaal niet zien zitten, was al veel langer duidelijk.

Nu het kabinet is gevallen en de tweede kamer de marktwerking in de zorg controversieel heeft verklaard, is voorlopig een rem gezet op het verder invoeren van een stelsel dat geen draagvlak heeft onder professionals en bestuurders. Stilstand is in dit geval een eerste stap naar vooruitgang. Want de noodgedwongen stilstand biedt kansen. Kansen om heroverwegingen te maken. Heroverwegingen  die hard nodig zijn, niet alleen in het licht van de aanstaande bezuinigingen, maar zeker ook omdat beleidsmakers, bestuurders en professionals volledig van elkaar vervreemd zijn geraakt. We moeten toe naar een nieuw stelsel (1) dat uitgaat van een gedeelde inhoudelijke visie op de GGZ, (2) waarin geld een randvoorwaarde is en niet de kern waar alles om draait en (3) dat draagvlak heeft onder de professionals die het werk moeten doen.

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Bij deze willen wij dan ook de GGZ aanmelden voor een brede heroverweging. Waar wij concreet voor pleiten? Lees het in uitgebreide vorm hier en in verkorte vorm hier.  ~FL

Advertenties

One thought on “Heroverweeg de GGZ!

  1. marion verkade schreef:

    KLANK EN WEERKLANK

    De nieuwe DSM V ligt klaar op de plank. (www.DSMV.org).

    In de startblokken voor een revolutionaire beweging.
    Een beweging die niet alleen in de DSM te zien is, maar eveneens in de literatuur rond psychodiagnostiek en indicatiestelling.
    Terug naar de dynamische theorie achter de psychotherapie, dit keer gestuurd en gesteund door de bevindingen uit wetenschappelijk onderzoek in o.m. de neurobiologie. Verschillende stromingen grijpen daarbij in op verschillende aspecten ofwel lagen in de problematiek, zoals we deze omschreven zien in het model van Millon, welke als leidraad is genomen in het nieuwste, schooloverstijdende, algemene naslagwerk omtrent psychotherapie.
    Terwijl een revolutionaire beweging gaande is en weerslag vindt in metastudies (Elliot, Eureling, etc.) rond zowel diagnostiek als behandeling, kent het veld tevens een aantal bedreigingen.

    – De vraag is echter of de ´nieuwe klank´ van deze DSMV weerklank zal (kunnen) vinden in onze (zorg)maatschap(pij), gedomineerd door aanbod-gestuurd marktdenken en diagnose- behandel-comminaties.
    Waar de klinische in de praktijk al lange tijd weten dat de DBC-methodiek niet aansluit bij de praktijk en geen enkele klinische validiteit kent, spinnen enkelen echter met verve garen bij het verleidelijke idee van maakbaarheid die daarachter schuilgaat.
    Het weten, zien en horen veronachtzamend, wordt gedeclareerd en overgedeclareerd, met als gevolg dat de DBC-systematiek die bedoeld was als efficiency- en kostenbesparende maatregel, ontaardt in een geld slurpend carrousel. Therapeuten die moreel zwaarder beladen zijn voelen zich klem zitten tussen beroepsethiek en zorg voor de klant, die zijn behandeling niet vergoed krijgt wanneer er geen DBC wordt aangemaakt, of zien af van de DBC om verder te gaan met hun psychotherapieën onder de noemer ´coaching´.
    Beide laten echter een belangrijke verantwoordelijkheid liggen door volgzaamheid, instrumentaliteit of stille rebellie te betrachten, namelijk de verantwoordelijkheid voor de voortgang van het psychotherapeutisch gedachtegoed op de langere termijn, voor de cliënten die daarvan afhankelijk zijn, en voor de opleidelingen die zouden moeten kunnen opgroeien tot goed ontwikkelde professionals. Een verantwoordelijkheid die daarbij ook te zien is in het licht van bijna 50 jaar verzet tegen wetenschappelijk onderzoek, waarvan bovenstaande mede het gevolg is.

    Hoewel de literatuur laat zien dat dit een diepgaande opleiding vereist, en inzicht in de complexe ontwikkelingsprocessen waarin genotype en omgeving samen het fenotype bepalen welk op verschillende dimensies (zie DSM V) is te plaatsen en van daaruit te begrijpen, worden de nieuwe psychologen voornamelijk opgeleid in instant vormen van gedragstherapie, protocollen, zorgbanen zonder indicatiestelling vooraf, etc.
    De supervisoren spreken hun zorg uit, binnenskamers vooral, en bevechten elkaar op visieverschillen die vaak ook nog eens achterhaald zijn, de integratie van kennis en inzichten bij de opleideling daarmee niet echt bevorderend.

    Extra complicerend is wat mij betreft dat er een generatiebrede kloof bestaat tussen de gevestigde orde en de aankomende therapeuten, waarvan de achtergrond wel bekend is. Ik ben bang dat deze kloof ervoor zal zorgen dat de generatie van de gevestigde orde, die de ontwikkeling van de psychotherapie heeft meegemaakt en daarin het overzicht zou moeten hebben over oorzaken, gevolgen en mogelijkheden voor ontwikkeling, zich terugtrekt in de eigen praktijken en zijn tijd daar a.h.w. ´uitzit´ op een voor zichzelf meest prettige en werkbare manier, de zich nu ontwikkelende generatie daarmee alleen latend met de brokstukken van dat wat is achtergebleven.

    Van deze opleidelingen of jonge professionals mag men toch nauwelijks verwachten dat zij tegen bovenbeschreven moloch stelling nemen, de eigen loopbaan en /of moraal daarmee in de waagschaal stellend.

    Gelukkig staan er ervaren therapeuten op, die over de aangeleerde hulpeloosheid heen willen kijken, zich medeverantwoordelijk willen maken voor het voortbestaan van de persoonsgerichte, procesgerichte, of zo je wilt psychodynamische psychotherapie en -diagnostiek. Die, zich wapenend met of door het doen van wetenschappelijk onderzoek, een nieuw en gezond klimaat willen creëren waarin de psychotherapie niet alleen kan voortbestaan maar floreren.
    Ik zou willen dat zij geen eenlingen blijven, maar zich omringd weten door professionals uit de klinische praktijk, die elk op eigen wijze bijdragen.
    Door onderzoek te doen, of daarin deel te nemen, gegevens aan te leveren, of door de resultaten van onderzoek overal bekend te maken waar het bekend moet zijn.
    Bij beleidsmakers, beslissers, geldverstrekkers, politici, en niet in de laatste plaats, bij de aankomende generatie van psychotherapeuten.
    Uit particulier initiatief, vanuit vakgroepen in de verschillende organisaties die zich (nog) met psychotherapie bezig houden, vanuit de opleidingen, vanuit groepen van klinisch psychologen, of beroepsverenigingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s