Riposte 1: Kaspar Mengelberg (De Vrije Psych)

Naar aanleiding van mijn blog over de bijeenkomst ‘Wie wordt er beter van de DSM-5?’ heb ik via twitter al de nodige reacties gehad, onder andere van Kasper Mengelberg, voorman van De Vrije Psych, een netwerk van professionals dat zich sterk maakt voor ‘handhaving van de professionele autonomie en het medisch beroepsgeheim. Hieronder zijn bijdrage, met dank. ~AR

 

DSM5, de vijfde editie van het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders van de American Psychiatric Association, ken ik niet. DSM3 & 4 wel. Ik heb er maar weinig mee te maken. Ik dbcdeer niet en rom al helemaal niet. Een enkele keer is een DSM-classificatie bij een expertise gewenst, en dan kunnen ze ‘m krijgen ook. Classificatie dus, geen diagnose. Velen, onder meer Ronald van den Berg, hebben hier zeer zinnig over geschreven, zie http://goo.gl/eXxIC. Gelukkig bestaat een soort aanvulling, PDM, Psychodynamic Diagnostic Manual.

 

Geïsoleerd gezien sta ik neutraal tegenover DSM. Misschien is het wel handig als een soort shorthand tussen professionals. Iedere ervaren psychiater weet wel ongeveer wat met een DSM-classificatie bedoeld wordt, en realiseert zich de onvolledigheid ervan. Beginners biedt het wellicht wat houvast. Ieder kengebied begint immers met classificatie.

 

Bezwaren tegen DSM heb ik voor zover de systematiek toepassing vindt binnen privacy- en beroepsgeheim doorbrekende informatie-uitwisseling tussen behandelaar en verzekeraar (Diagnose Behandel Combinaties), en behandelaar en overheid (DBC Informatiesysteem, DIS), en in de bepaling en beperking van het verzekerde pakket. Over het eerste aspect heb ik elders geschreven, ziehttp://goo.gl/Nm9tP.

 

Over het tweede aspect: LPGGz stelt de vraag of “..een DSM-label [helpt] om behandelingen in het verzekerd pakket te krijgen”. Ik stel vast dat DSM in elk geval diensten bewijst om vele behandelingenuit het verzekerd pakket te verwijderen. Zoals ‘aanpassingsstoornissen’ (b.v. burn-out en rouwproblematiek) en ‘relatieproblemen’. “Geen ziekte”, zegt de minister, dus zelf “uitvogelen”, vindt zij. Zie, luister en gruwel: http://www.youtube.com/watch?v=gXvfrRvul5E. Je zult dus als het aan haar en haar adviseurs ligt knallend psychotisch, diep depressief of blakend manisch moeten zijn om je behandeling nog vergoed te krijgen. Vijf miljard bezuinigen in de zorg belooft akelige surprises, mede dankzij door psychiaters en psychotherapeuten aangeleverde classificaties op grond van DSM.

 

Over Amerikaans gesproken: er is de laatste dagen terecht veel te doen over mogelijke inzage door Amerikaanse diensten in het vermaledijde geplande EPD.

 

Gepseudonimiseerde DBC-registraties (die DSM-classificaties bevatten) worden opgeslagen in de computers van de Amerikaanse multinational CGI, waarin Logica Nederland BV is opgegaan. DIS maakt van de diensten van CGI gebruik Zie http://www.cgi.com/.

‘U.S. defense and intelligence clients’ zijn ook klant bij CGI, zie http://www.cgi.com/en/us-federal/defense-and-intelligence. Is het vergezocht om te veronderstellen dat de Amerikaanse diensten op basis van de Patriot Act dus ook kennis kunnen nemen van DSM-classificaties van patiënten wier gegevens naar DIS zijn verzonden? Zie in dit verband ook http://goo.gl/znwu3. Bekend is dat moderne technieken pseudoniemen veelal tot natuurlijke personen kunnen terugbrengen. Ik verwijs hiervoor naar het werk van prof. Latanya Sweeney, zie http://dataprivacylab.org/projects/identifiability/index.html.

Kortom, het feitelijk gebruik en vooral misbruik van DSM 1 t/m 5-classificaties acht ik zeer veel problematischer dan de pro’s en con’s van het systeem op zich.

Je vroeg een alternatief t.a.v. ‘verantwoording aan samenleving & bekostiging’. Ook hierover valt veel te zeggen. Ik hou het kort. Ik vind dat ik alleen in zeer algemene zin verantwoording aan de samenleving schuldig ben over mijn werk. Volle verantwoording ben ik verschuldigd aan mijn patiënten. Ook inzake de rekening. Deze is transparant, namelijk gebaseerd op datum en tijd. Zonder diagnose. Gesjoemel is niet mogelijk, hij of zij was er immers zelf bij. Het is aan de patiënt om de betaalde rekening aan de verzekeraar ter restitutie voor te leggen. Wanneer de verzekeraar meer wil weten kan de medisch adviseur vragen stellen. Als de patiënt het goed vindt kunnen deze via de patiënt, onder medisch beroepsgeheim, worden beantwoord.

 

Kaspar Mengelberg 8 december 2012

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s